وحى و ابلاغ آن احاطه دارد و آن را مراقبت مىكند تا محتواى وحى دور از هر گونه خطا و اشتباه بدست مردم كه مخاطبان وحى هستند برسد . در آيه 64 سورهء مريم نيز از چنين احاطه و مراقبتى سخن گفته شده و در آيهء 90 سورهء انعام ، انبياء مشمول هدايت مطلق الهى اعلام شده‌اند و لازمه چنين هدايت يافتگى ، عصمت از خطا و اشتباه در مسأله دريافت و ابلاغ وحى است . آياتى كه در اينجا آورديم بر مصونيت انبياء از معصيت و ارتكاب گناه نيز دلالت دارد ، زيرا اگر پيامبران مرتكب گناه و معصيت شوند هرگز نخواهند توانست رساننده كامل وحى الهى باشند . معصيت به تخلف از دستورات الهى دعوت مىكند و كسى كه با ارتكاب معصيت به دورى از خدا دعوت مىكند هرگز شايستگى دريافت وحى الهى و ابلاغ آن را كه چيزى جز دعوت به تقرب به خداوند است ندارد . مسأله‌اى كه مورد اختلاف ميان علماى شيعه و سنى هست مورد چهارم مىباشد و آن اينست كه آيا پيامبران در امور عادى زندگى نيز از خطا و اشتباه مصون هستند ؟ از آيات شريفه قرآن ، نميتوان بر اين مصونيت بطور صريح استدلال كرد ولى اكثر علماى شيعه را عقيده بر اينست كه پيامبران در اين موارد نيز مصون بوده‌اند در حالى كه اكثر علماى اهل سنت چنين عقيده‌اى را ندارند . مؤلف اين كتاب ميخواهد باستناد به آيه دوم سوره الفتح و آيه 43 سوره توبه و همچنين آيه 68 سورهء انفال و آيات اوائل سوره الاعمى استدلال كند كه پيامبر اكرم در مواردى تصميماتى ميگرفت و اعمالى از او صادر ميشد كه گر چه معصيت نبود ولى خلاف مصلحت و يا خلاف اولى بود . وى ميگويد آيه دوم سوره الفتح دلالت بر « ذنب » متقدم و متأخر پيامبر دارد ، و ذنب به معناى عمل ناروائى است كه عواقب ناروائى را بدنبال دارد و همچنين مؤلف معتقد است كه آيهء 43 سوره توبه دلالت دارد كه پيامبر در